مرا کسی نساخت،خدا ساخت؛

نه آنچنان که "کسی میخواست"،که من کسی نداشتم.

او بود که مرا ساخت آن چنان که خودش میخواست.

شاید باید گذشت باری دیگر
اما...نه از هفت خان رستم که از خود باید
شاید باید رسید اما نه به آرزوهای دور و دراز که به خود
شاید چشمها را باید شست اما نه با آب جاری که با آب دیده
شاید باید در پی عشق بود اما نه عشق زمینی که عشقی آسمانی
شاید باید از نو آغاز کرد اما نه برای رسیدن به پایان که برای رسیدن به آغاز
شاید باید پرواز کرد اما نه برای رسیدن که برای نرسیدنها
شاید باید دوباره خواست اما نه تحقق آرزو را که تحقق حق را
شاید باید دعا کرد اما نه برای پیروزی که برای حس خوب موفقیت
شاید باید ترسید اما نه از شکست که از حس بد شکست
شاید باید حرکت کرد اما نه به امید نتایج که به امید توکل
شاید وقت آن رسیده باشد که باید درک کرد که در رسبدنها حکمت است و در نرسیدنها رحمت
شاید گاهی باید بین حکمت و رحمت ،رحمت را بر گزید...

تا به حکمت رسید تا به صاحب این دو رسید تا به عشق رسید...

            تا باید به یاد آورد که از نسل باران بودن ارزشش به پاک شدن است...!

  " خدا"

 همینجاست روی  زمین

 فقط باید بگی:

 " بسم الله 

 الرحمن

 الرحیم."